Zuid-Peru

De laatste tijd veel gedaan en weinig geschreven, dus alles zit niet meer helemaal goed in mijn geheugen. Lima is inmiddels ook alweer even geleden (ik heb geeneens een idee hoe lang…).

In Lima was ik nog met Milena. We verbleven in de wijk Miraflores, van alle gemakken voorzien. Weer een heerlijke westerse supermarkt met (bijna) alles wat je wilt, leuke restaurantjes, parkjes en de zee. We hebben een tour door downtown Lima gedaan, zijn wezen shoppen, stappen, hebben ceviche gegeten, zijn naar de lokale markt geweest en hebben nog een leuk wijkje bezocht. Zeker niet verveeld in Lima dus, en de batterij weer even opgeladen naar alle activiteiten in Huaraz. Milena is daarna direct door naar Cusco gegaan, ik ging met een omweg. Maar niet voordat ik nog even heel casual bij een reisbureau ging informeren of er niet heel misschien een plekje voor me was op de Inca trail, over een week of twee. Voor de rookies: de Inca trail naar Machu Picchu is de meest populaire trekking van Zuid-Amerika en moet je over het algemeen minstens 3 maanden vantevoren boeken. Ik wist niet wanneer ik in Cusco zou zijn en had geen zin om dingen vast te leggen. Er zijn veel alternatieve routes naar Machu Picchu en ik had dus besloten dat ik een van die zou doen. Maar toen zei de mevrouw van het reisbureau dat er nog een plekje voor me was op 11 maart! Voor een redelijke prijs en de organisatie stond goed aangeschreven, dus ik sprong een gat in de lucht want over twee weken zou ik DE Inca Trail gaan lopen!

Na Lima ben ik doorgereisd naar Huacachina, een bizar oase-dorpje midden in de woestijn. Ik kwam rond het middaguur aan en een paar uur later gleed ik op een bord van de zandduinen af. Dat is namelijk waar toeristen voor naar Huacachina komen: sandboarden. Het was echt heel erg vet. Eerst ga je met de hele groep in een sandbuggy door de woestijn. Door velen vaak omschreven als ‘desert rollercoaster’. Volle gas de zandduinen over, handen omhoog als je naar beneden gaat en lekker voluit gillen. Vervolgens wordt je boven aan een van de zandduinen gedropt om met je sandboard naar beneden te glijden. Hoe, dat maakt niet zoveel uit. In eerste instantie wilde ik gaan staan maar dat bleek zelfs voor de snowboardpro’s vrij lastig, dus na wat gestuntel op lagere zandduinen ging uiteindelijk iedereen liggend, met je hoofd naar voren van de hoge duinen af. Aaaaahhh! Ohnee, mond dicht, zaaaandddd! Toen we zo van drie hoge duinen gegleden waren gingen we weer de buggy in voor de desert-rollercoaster. Worden we vervolgens er weer uitgegooid boven aan een berg! Nog 3 bergen naar beneden dus, wooehoehhhhw. Mijn adrenaline was weer ver boven het normale peil en die avond heb ik nog wat biertjes gedronken met een Nederlandse jongen van het hostel en een Deense jongen die ik kende uit Huaraz. De volgende dag had ik nog de hele dag in Huacachina, maar het dorp is letterlijk niks anders dan een weggetje om de oase waar alleen maar hostels, hotels en restaurants te vinden zijn. Dus heb ik maar de hele dag aan het zwembad van het hostel gelegen. ‘s Avonds zijn we nog een van de zandduinen opgeklommen voor de zonsondergang voordat we de nachtbus naar Arequipa pakten (de NL jongen ging met me mee).

Arequipa is een van de grotere steden in Peru maar doet totaal niet groot aan. Een mooie, schone en rustige stad. We hadden een heel fijn hostel waar we veel film hebben gekeken en gegeten met een hele groep. Ook weer de welbekende Free Walking Tour gedaan. In Arequipa is daarnaast een heel groot klooster waar vroeger op het hoogtepunt meer dan 300 nonnen woonden. Dit klooster is net een ommuurd dorp midden in de stad en was leuk om doorheen te wandelen. Maaaaar voor dit alles heb ik natuurlijk geen omweggetje gemaakt. Ik kwam voor de Colca Canyon. Ik wilde een twee daagse tocht naar de canyon doen maar toen ik net in Arequipa was waren er aardbevingen waardoor we de canyon niet in konden. Ik heb me die dagen dus toch wel goed vermaakt maar uiteindelijk konden we dan toch naar de Colca Canyon.

Op de eerste dag werden we om 3 uur ’s nachts opgehaald, zodat we op tijd (rond 8 uur) bij de cruz del condor zouden zijn. Dit is een plek in de Colca Canyon waar condors zich verzamelen. Ondanks het regenseizoen scheen de zon en de condors waren in grote getalen aanwezig. Heel erg gaaf, de vogels hebben een spanwijdte van meer dan 3 meter en ze vlogen over ons heen en langs ons af.  Dat in combinatie met de diepste canyon ter wereld onder je en hoge bergen om je heen maakt dat je je echt nietig voelt. Voor mij was dit eigenlijk al het hoogtepunt van de tour, maar het eigenlijk doel moest nog komen. Na de condors zijn we verder gereden naar een dorpje van waaruit we de canyon in zouden gaan. Het was een afdaling van drie uur, vrij pittig voor de knieeen. Eenmaal beneden wachtte er weer een oase op ons, bungalows en een zwembad. Heel even van genoten en toen viel de hele groep als een blok in slaap. Toen we wakker werden voor het avondeten regende het dat  het goot en om die reden was er geen elektriciteit. Diner bij kaarslicht dus en daarna weer regelrecht ons warme bedje in. Om een paar uur later wakker te schrikken van een aardbeving… Jeej, wat was dat bizar! Lig je te slapen in de diepste canyon ter wereld, in een gammel hutje, begint de grond ineens te bewegen. Echt heel raar, de eerste aardbeving die ik ook daadwerkelijk heb gevoeld. Gelukkig niks ernstigs aan de hand en dus maar weer gaan slapen, want om 5u moesten we weer opstaan. Dit keer om de canyon dus te beklimmen. Goede oefening voor de Inca trail! Halverwege zei de gids: oke, nu allemaal twee aan twee en rennen! Uh hallo, het is hier vrij steil, rennen?! Ja, zie je al die stenen hier? Als er nu weer een aardbeving komt ben je er geweest dus ga maar zo snel als je kan! Toen kon ik uiteraard wel rennen. Maar geen aardbeving natuurlijk en we zijn allemaal weer heelhuids boven gekomen. Op de terugweg nog op hondermiljoen toeristische plekken gestopt waar eigenlijk weinig aan was, het nadeel van met een tour meegaan (we wilden op onszelf gaan maar door de aardbevingen kon dat niet).

En toen kwam ik terug in het hostel en had ik 1 uur om me klaar te maken voor de nachtbus naar Cusco! Laura, die ik in Arequipa had leren kennen, ging met me mee. Ik had 5 dagen in Cusco voordat de Inca trail begon. De eerste dag waren we super gaar van de busreis en hebben we dan ook weinig gedaan. De tweede dag hebben we weer een Free Walking Tour gedaan en ben ik nog op stap geweest. De derde dag ging Laura naar Machu Picchu en heb vrij weinig gedaan (ook fijn soms, even je foto’s back-uppen, mails beantwoorden, blog schrijven etc.). De vierde dag heb ik wat markten en museums bezocht en de vijfde dag heb ik me voorbereid op de Inca Trail. Milena was ook in Cusco en kwam net terug van de Inca trail, dus ik heb met haar gelunchd en ben vervolgens met haar tips spullen gaan inslaan. Een regenbroek, poncho, wandelstok… ook in Cusco was het regenseizoen en Milena had 4 dagen regen gehad. Inmiddels al veel hikes gedaan maar ik ben nog nooit ZO goed voorbereid geweest. Ik stond echt te popelen om te beginnen maar was ook een beetje nerveus (van de verhalen over hoe zwaar het zou zijn).

En toen was het dan zover, ik ging naar Machu Picchu, ongeveer de reden waarom ik deze hele reis ben begonnen (ja, de hele Machu Picchu onderneming is een beetje uit de hand gelopen ;-)). Dag 1 van de Inca trail zou makkelijk zijn. Het was vooral heel lang rijden naar het startpunt, km 82. We hadden een jonge groep van 16 personen, allemaal tussen de 20 en 30 en waarvan 9 Argentijnen en de rest uit Australie, Belgie, USA en ik dus. We zijn allemaal begonnen met het dragen van onze eigen rugzakken (zo’n 10 kg) en we hadden een hele lieve vrouwelijke gids. Door het checkpoint, stempel in je paspoort en lopen! De eerste dag loop je door de Sacred Valley, een vallei dus met mooie uitzichten, kleine dorpjes en al de eerste Inca ruines. Ook al een klein bergje beklommen wat toch vrij zwaar was met 10 kg op je rug. Tegen een uur of 5 kwamen we op de camping aan waar de porters onze tenten al voor ons hadden opgezet en thee hadden gezet. Na theetijd even relaxen, avondeten en dan je bed in. Die avond hadden we de discussie: morgen wel of niet met rugzak de berg op? Dag 2 staat bekend om de zwaarste dag, je begint met 5 uur lang een berg beklimmen (tot een hoogte van 4250m). Ik voelde me opzich vrij fit en had wel zin om de uitdaging aan te gaan, maar iedereen besloot om een porter te huren voor zijn rugzak en ik wilde ook niet de trage zijn die achteraan liep te zweten met z’n grote rugzak en zo de hele groep op hield.

Dag 2, ik weet niet wat er met me aan de hand was maar ik ging echt als een machine die berg op. Van die hele groep van 16 jonge fitte mensen was ik als tweede de berg op! Het is zeker geen competitie, maar weet je nog die vulkaan in Guatemala een half jaar geleden? Toen kwam ik net halverwege! En nu had  ik nergens last van, mijn ademhaling ging goed, was niet moe. Misschien komt het omdat ik inmiddels al aan de hoogtes gewend ben, meerdere hikes heb gedaan en daarvan heb geleerd (bijv. Dat ik veel moet eten omdat ik anders slappe benen krijgen) of ik had gewoon een topdag. Ik heb een soort minidagboekje bijgehouden tijdens de Inca trail en die avond schreef ik dat als ik nu een topsporter op de Olympische spelen was ik die dag zeker goud had gewonnen haha. Nou goed, enorm genoten dus die dag van de fantastische uitzichten en het hele feit dat ik DE Inca trail aan het lopen was. Die berg trouwens in 2,5 uur ipv 5 uur beklommen… (ons hele ‘Engelstalige’ groepje was vrij snel). Op bepaalde punten wacht je telkens op de hele groep en zo wordt het dus toch 5 uur (totaal niet erg, lekker genieten in die pauzes!). Eenmaal aan de top stond ons nog een afdaling van 2 uur te wachten tot aan de camping.

Dag 3 klim je minder maar is vooral een hele lange dag. We vertrokken om 7 uur ’s morgens en kwamen om 5 uur ’s avonds pas aan op de camping. Deze dag doe je nog wel twee bergpassen. De Inca trail zoals die nu is is niet helemaal zoals de Inca’s hem zo’n 500 jaar geleden liepen. Dag 1 is maar 20% origineel, dag 2 40% maar dag 3 is 90% origineel. Dat merk je vooral aan het feit dat je de hele dag over een stenen pad loopt. Deze dag was een combinatie van klimmen en afdalen en vooral dat afdalen vonden mijn knieeen geen pretje. De afdalingen zijn vrij steil, van hoge stenen trappen. Deze dag hebben we ook weer veel ruines gezien en het stuk na de tweede bergpas was absoluut het mooiste stuk van de Inca trail. Je loopt dan hoog door de bergen maar toch vrij vlak naast de geweldige uitzichten zie je ook heel veel mooie bloemen. Op het hoogste punt van de tweede bergpas kan je daarnaast al de Machu Picchu berg zien! De camping die avond was vlak voor de ingang van Machu Picchu.

Dag 4 ging de wekker om 3:30 en viel de regen voor het eerst tijdens de trail met bakken uit de lucht (dus heel veel geluk gehad!). Vanaf de camping was het 10 minuten lopen naar de ingang, die pas om half 6 open ging. Wachten dus, met 500 man in het donker voor de ingang van Machu Picchu. Na de ingang is het nog 1,5u lopen naar de Sun Gate, de eerste plek tijdens de trail dat je Machu Picchu ziet. Daar hebben we ontbeten en toen de zon doorkwam was er een regenboog die precies op Machu Picchu uitkwam! Heel erg vet. Daarna weer 45 minuten afdalen en toen waren we er dan, Machu Picchu! Je komt eerst aan op het punt waar de welkbekende foto’s gemaakt woren.  Toen we aankwamen was het nog heel erg bewolkt en kon je Machu Picchu niet zien maar langzaam stegen de wolken op en 10 minuten later hadden we een super uitzicht. Dus heeeel veel variaties op de beroemde foto genomen en toen kregen we nog een tour door Machu Picchu. We moesten eerst nog naar buiten om weer naar binnen te komen via de ingang voor de toeristen die geen Inca trail hebben gelopen. Ook heer weer een stempel in ons paspoort gekregen en inmiddels was de zon helemaal door en hadden we dus weer super geluk met het weer en een fantastische dag in Machu Picchu. Het is echt zo bizar om te zien wat die Inca’s allemaal hebben gebouwd, wat voor primitieve maar heel inventieve dingen ze bedacht hebben en dat dat hele volk nu niet meer bestaat. Na de tour werden we naar Aguas Calientes ofwel Machu Picchu dorp gebracht, een paar straten met alleen toeristen, restaurants en hotels. Hiervandaan zouden we pas om half 7 ’s avonds de trein hebben naar Ollantaymbo, vanwaar we nog met de bus naar Cusco moesten. Rond middernacht kwam ik dus heeeelemaal gebroken terug in mijn hostel. Ik was zo moe dat ik niet eens meer heb gedoucht (na vier dagen lopen zonder te douchen) en meteen als een blok in slaap ben gevallen. Maar oh, wat was dat gaaf! Zeker mijn hoogtepunt van Peru en misschien wel van de hele reis. Ik ben heeeel blij dat ik uiteindelijk de originele Inca trail heb kunnen doen want ik vond het heel vet om alle ruines onderweg te zien, over het stenen Inca pad te lopen (onderweg veel gegrapt trouwens dat alles op de Inca trail het woord ‘Inca’ ervoor krijgt: Inca brug, Inca tunnel, Inca pad…), aan te komen via de sun gate….

Terug in Cusco heb ik Lolly, mijn reisgenootje van Centraal Amerika nog gezien! Was superleuk om haar weer te zien nadat we na Panama allebei verschillende dingen hebben gedaan. Zij gaat nog naar Machu Picchu maar we zijn van plan in Bolivia weer samen te gaan reizen.

Ik ben 5 weken in Peru geweest, het langste in 1 land op Guatemala na, en het waren 5 geweldige weken met het absolute hoogtepunt op het einde. Vanavond pak ik de bus naar Bolivia!

 

 

Mijn locatie Cusco, Cusco, Peru.

14 gedachten over “Zuid-Peru

  1. Sanne Roosmalen

    Eindelijk je nieuwe verhaal op mn gemak kunnen lezen, en wat voor een! Echt fantastisch wat jij allemaal doet daar, ook al zal het regelmatig afzien zijn. Kijk weer uit naar je volgende verhaal, heel veel plezier!

  2. Christine van Spaanse les

    Lieve Kim, de ervaringen die je op hebt gedaan zullen je je hele leven bijblijven en waarschijnlijk de meest spirituele, mooiste gebeurtenissen zijn op het krijgen van een (eerste) kind na. Niet te vergelijken, maar toch komt op deze manier in me op. Dat zal niet voor niets zijn. Je zult, evenals ik, De terugkeer van de Inca; Reis naar Queros van Elizabeth B Jenkins en De Celestijnse Belofte van James Redfield ook wel gelezen hebben – dat kan bijna niet anders- en wat moet het een mooi geschenk zijn om het dan allemaal zelf en weer op je eigen, unieke manier te beleven. Geweldig dat je op Inéz’ geboortegrond hebt gestaan en avonturen hebt beleefd. Fijn, om later samen over na te praten! Dat schept een bijzondere band. Ik kijk uit naar je volgende reisverhaal en prachtige foto’s, maar het belangrijkst is dat je gezond en wel terugkeert in ons kleine kikkerlandje en ons vertrouwde Brabant. Alhoewel veel minder magisch: hier is het ook prachtig in de omgeving van jouw (t)huis! Liefs,

  3. tante jeanne

    Hoi Kim, met veel plezier je verhaal weer gelezen, net of je het zelf ook meebeleefd.
    knap hoe je het allemaal voor elkaar krijgt om dit alles te beleven en de mensen die je ontmoet uit verschillende landen, lijkt me heel bijzonder.
    Veel plezier in bolivia, ben benieuwd wat je daar weer allemaal gaat beleven.
    trouwens erg mooie foto’s, wat een uizichten zeg, en jij ziet er ook nog goed gezond uit kim!
    Geniet nog verder!
    groetjes tante jeanne en ome Her

  4. ome martien en tante marion

    Hoi Kim, wat een mooi verhaal weer, wat ontzettend gaaf, dat jij dit mee mag maken, geweldig!
    geniet zoveel je maar kan, maar dat lukt jou wel zo te zien.
    groetjes, ome martien en tante marion xx

  5. Dorian

    Dankjewel voor weer een geweldig reisverslag!
    Echt een dappere dodo ben je..
    Hopelijk in Bolivia ook weer mooie belevenissen.

    Houdoe wonne

  6. Ines Lapenta

    Heel leuk verhaal over mijn geboorteland Kim! :) Ik ben in Miraflores geboren, leuke wijk :)

  7. Monique

    Wat een prachtig verhaal zeg, Waauw! Haha jaa dat denk ik iedere keer ‘Waaauw’. Wat een super mooie dingen zie je daar zeg, en jeej, jij komt terug als n sportvrouw 1e klas! In plaats van dat jou de auto pakt, wandel jij overal heen;) En dan ook nog eens met 10kilo op je rug, respect!

    Enjoy Bolivia!

    X

  8. Ellen

    Wauw wat een top verhaal, supergaaf kim!! Geniet vanaf hier echt mee!! Haha misschien na je reis je dan maar richten op de olympische spelen.. Prima doel!!!;)

  9. Fam. Hulsen

    Nou Kim fijn dat het zo geslaagd is!
    Wederom een mooi verhaal en supermooie foto’s, op naar Bolivia.
    Tot het volgende verhaal,

    heel veel groetjes

  10. Myrna

    Jaaa, eerste regel van je eerste blog:)..had voor jouw plannen geen idee wat t was, maar wat ziet het er Gaaf uit! Je bent een uitblinker geworden in de klimsport! Vriendinnenweekend in de Alpen dan maar? Je foto’s supervet en hoe jij het omschrijft maakt het dalijk voor iedereen een doel!!!

    1. elli

      Dat heeft zo moeten zijn, Kim, dat je nog net een ticket kon bemachtigen voor Machu Picchu ! Wat een fantastische tocht, roept allemaal veel herinneringen op…..Nee, we zijn niet jaloers.
      En wat een conditie en een lef heb je inmiddels opgebouwd! petje af.
      blijf genieten! liefs

      1. Ruud en Marion

        Nou Kim, dat is weer een prachtig verhaal. Fijn dat je zo geniet van je reis! En dat wij zo ook een beetje mee kunnen genieten. Veel plezier in Bolivia!

        Heel veel groeten!
        xxx

Reacties plaatsen niet mogelijk.