Noord-Peru

Mijn eerste stop in Peru was dus Mancora. Mancora kan je omschrijven als een straat en een strand, met heel veel restaurants, bars en souvenirwinkels. Heel erg toeristisch dus. Maar Mancora kan je ook omschrijven als: Loki del Mar. Het partyhostel daar. Voor backpackersbudget waan je je een paar dagen in een resort met zwembad aan zee (behalve dan dat je nog steeds gezellig met 8 mensen op een kamer slaapt). Zon, zee, strand en feest dus. Ik bleek hele leuke kamergenootjes te hebben en had gelijk na aankomst dus een leuk groepje om me heen met wie ik die drie dagen heb doorgebracht. Geheel onverwacht gingen we de tweede dag met wilde zeeschildpadden zwemmen. Ik wist niet eens dat dat kon daar. Met zijn negenen eerst in de bus naar het dorpje Organos om vanuit daar een taxi te nemen naar de plek waar de zeeschildpadden waren. Een Argentijns meisje deed de zaken want zij sprak uiteraard perfect Spaans. En zo zaten we 5 minuten later met zijn negenen (en de chauffeur) in 1 taxi! Een stationwagen, dat wel. 3 in de kofferbak, 4 op de achterbank en 2 op de bijrijdersstoel en dan lekker met volle gas door de woestijn crossen, ik vond het heerlijk avontuurlijk! Eenmaal bij de plek van de zeeschildpadden aangekomen bleek het een pier te zijn waar de vissersboten elke dag terugkeren en daarom de zeeschildpadden ook (lekker visjes eten), het rook er dus heeeerlijk! Heel wat Peruanen lagen al in de zee, en nadat we ons zwemvest aan hadden getrokken sprongen ook wij er tussen. De zeeschildpadden hadden totaal geen schrik en zwommen lekker om ons heen (en tegen ons aan). Best wel eng nog want die beesten zijn echt groot en ze hadden nog honger ook. Maar wel een hele leuke ervaring, weer eentje om van de bucketlist af te strepen.

Verder was Mancora vooral HEUL heet, een groot feest en lekker eten. Ik wilde nog gaan surfen maar er waren geen golven, dus dan houdt het al gauw op. Een van de hoogtepunten was ook nog de allerlekkerste sushi ooit. Met vier meiden all-in sushi gaan eten voor 8 euro pp inclusief een wijntje, wat een feest! Maar na 3 dagen had ik het daar dus wel weer gezien en was het tijd om te gaan carnavallen. Althans, dat was het plan, helaas gaat niet altijd alles zoals gepland…

Het carnaval was in Cajamarca, 15 uur bussen vanaf Mancora. Ik was er dus helemaal klaar voor met mijn gereserveerde prive kamer (veel te duur, maar voor carnaval moet je wat over hebben!). Helaas was er geen directe bus en dus had ik een ticket voor de bus naar Chiclayo geboekt zodat ik daar de bus naar Cajamarca kon pakken. Die ging elk half uur, aldus het alleraardigste (NIET! ze was echt de sloomste trut ever) meisje van het busstation. Om 22u zou de bus naar Chiclayo vertrekken en ik moest er een half uur vantevoren zijn, dus ik zat netjes om 21:30 te wachten op de bus. Die er uiteraard niet was om 22u. En om 23u ook niet. Een van de meiden uit mijn hostel had de bus van 22:30 die dezelfde kant op ging, en toen die om 23:30 arriveerde smeekte ik dan ook of ik daar niet ook mee mee kon. Nee, heb geduld meisje, je bus komt echt wel (dit zeiden het alleraardigste meisje van het busstation en haar vriend). Inmiddels kwamen er al mensen aan voor de bus van 00:00u en toen ik hen sarcastisch vertelde dat ik nog steeds op de bus van 22u aan het wachten was, werd de meneer van het busstation boos op MIJ! Geef je kaartje maar hier, zei hij. Nou, veel meer kon er toch al niet misgaan, dus ik geef mijn kaartje. Om hem vervolgens terug te krijgen met 22u doorgekrast en 00u ernaast gekrabbeld. Wel ($&$%))! Maar ja ik had geen poot om op te staan, kon moeilijk gaan lopen dus uiteindelijk om half 1 in de bus gestapt (na 3 uur wachten dus). Echt de meest aftandse bus die je ooit hebt gezien. De chickenbusses in Guatemala waren nog 10x beter en daar betaal je10x minder voor. Het bagageruim was vol maar mijn tas paste ook niet IN de bus van die zat al afgeladen vol met mensen, en de buschauffeur zat allemaal moeilijk te doen om het tweede bagageruim open te maken. Maar er zat dus niks anders op, en toen hij hem open maakte begreep ik waarom hij zo moeilijk deed: er zaten mensen in het bagageruim! Ik was in SHOCK! De busreis zou 6u duren en hij was al minsten 1,5u onderweg. Gewoon een heel gezin, in het pikkedonker in het bagageruim van een mega gammele bus, super gevaarlijk! En toen ik in de bus zat dacht ik pas ohja, nu ligt mijn tas met AL mijn spullen bij die mensen, die zal straks dus wel leeg zijn. En het moest dus een slaapbus zijn maar er waren niet genoeg stoelen voor iedereen dus er stonden/zaten/lagen mensen in het gangpad. Ik had maar dankbaar gebruik gemaakt van het blonde-haren-blauwe-ogen-effect en het aanbod van een kerel om op zijn stoel te mogen zitten aangenomen.Mijn handbagage stevig in mijn armen geklemd, jas over mijn hoofd en proberen te slapen. Totaal gebroken kwam ik dus om 6u ‘s ochtends in Chiclayo aan, en daar werd weer dankbaar gebruik van gemaakt door meneer de taxichauffeur. Lekker 10x het bedrag vragen aan dat Nederlandse meisje. Ik had niet eens de puf om er tegenin te gaan, klootzak. Hij had me afgezet bij de busmaatschappij van Cajamarca, dus ik met heel mijn hebben en houden (alles zat trouwens nog in mijn backpack, joehoeh!) naar de balie. Een kaartje voor de bus naar Cajamarca alstublieft. “No”. Wat nee? “No”. Uhm, hoezo niet? “Vol”. Allemaal? “Alledrie, ja”. Ik dacht dat ze elk half uur gingen? “No”. Ohhhh neee! Wanneer is er wel plek? “Morgen”. MORGEN!? Daar stond ik dan in mijn eentje om 7u ‘s morgens en NIEMAND die me hielp. Die vrouw van de balie had nog nooit van meedenken gehoord, ik ben naar iedereen die in die hal was toegelopen om te vragen of ze wisten hoe ik in Cajamarca kon komen (zijn er misschien andere busmaatschappijen? Is er een andere stad vanwaar ik de bus kan pakken? Is er een kans dat er een plekje vrij komt?) maar iedereen was zo stug en niemand wilde mijn vragen beantwoorden. Oh wat voelde ik me hulpeloos! Dus maar de LonelyPlanet erbij gepakt maar die bood ook geen uitkomst. Wat moest ik nou?! Even zitten en nadenken maar. Ik wilde daar weg, na die verschrikkelijke reis in die verschrikkelijke stad met die verschrikkelijke mensen.

Dat meisje uit mijn hostel dat de bus voor mij had ging naar Trujillo, daar was ik nu nog maar 4u vandaan. En dus leek me het beste plan om daar ook maar heen te gaan, ik wist dat ze een fijn hostel had geboekt en dan had ik tenminste een bekende om me heen. Die bussen gingen gelukkig ieder kwartier en zo kwam ik om 12u ‘s middags aan in Trujillo. Het hostel bleek inderdaad erg fijn te zijn, het waren een paar slaapkamers bij mensen thuis. Ik werd heel aardig en behulpzaam ontvangen en ben daarna meteen op bed geploft.Ondanks die lieve mevrouw wilde ik toen eigenlijk alleen maar naar huis. Het carnaval kon me al niks meer schelen, waarom deed iedereen zo onaardig?! Tijdens al die maanden reizen heb ik nog nooit zo´n onbehulpzame mensen meegemaakt die alleen op je geld uitzijn. Toen kwam Milena de kamer binnen (het meisje dat ik kende van Mancora) en zij bleek net zo’n verschrikkelijke busreis gehad te hebben. Haar hele backpack stonk naar vis want een medepassagier had het verstandig geleken zijn verse vangst in het bagageruim te leggen (hopelijk zaten daar geen mensen). Zij wilde zo snel mogelijk weg uit Trujillo maar ook naar Huaraz, haar volgende bestemming, zaten alle bussen vol. En dus hebben we er samen maar het beste van gemaakt. Gedeelde smart is halve smart… Ik ben nog gaan informeren of ik vanuit Trujillo naar Cajamarca kon komen maar dat ging pas op maandag en dan zou het echt carnaval al over zijn (en ik had mijn kamer t/m maandag gereserveerd).

Uiteindelijk was Trujillo best leuk. De reden waarom toeristen naar Trujillo komen zijn de omliggende ruines, ouder dan de Inca ruines (zoals Machu Pichhu). Die zondag zijn we naar de Huaca del Luna en Huaca del Sol geweest (tempel van de maan en tempel van de zon), gebouwd ergens tussen het jaar 100 en 800 door de Moche, oud dus! En er was nog superveel van over. Een hele grote tempel waar je nog heel goed al het beeldhouwerk en de kleurige muurschilderingen kon zien, best bijzonder, ik was onder de indruk van wat er nog allemaal te zien was. Toen we terugkwamen hadden we een nieuwe roomie, een Duits meisje, en zij kende een jongen uit Trujillo. Die nam ons ‘s avonds mee voor een drankje en eten. We gingen Chifa eten, Chinees op zijn Peruviaans. Echt heerlijk eten, eigenlijk gewoon Chinees zoals wij die kennen maar dan iets zoeter, voornamelijk door alle tropische vruchten. Een fles Inka Kola erbij en de local experience was compleet. Inka Kola is DE softdrink van Peru, hier nog populairder dan gewone cola. Mierzoet maar inmiddels ben ik ook verslaafd. Op maandag zijn we nog naar ChanChan geweest, andere ruines van de Chimor, gebouwd iets na de tempels van de Moche. Ook hier was nog heel veel van te zien, maar deze waren veel minder kleurrijk (eigenlijk gewoon bruin) en ik vond ze daardoor minder indrukwekkend. Wel een leuke ervaring om een half uur door de woestijn te lopen voordat je bij de ingang van deze ruines aankomt.

Op maandagavond zeiden we de woestijn gedag en pakten we de nachtbus naar Huaraz. Een hele andere omgeving, een stad in de bergen omgeven door sneeuwtoppen. Veel backpackers slaan Huaraz over maar het was zeker één van mijn hoogtepunten van de reis! Ik wilde heel graag de Santa Cruz trek doen (4 dagen 3 nachten) en Milena wist het nog niet. Als een soort van proef-trekking hebben we toen een dagtocht naar Laguna 69 gemaakt. ‘S ochtends vroeg op want het was nog 3 uur rijden naar het vertrekpunt. Vervolgens zo’n 3u lopen naar de laguna. We begonnen op 3900m en de laguna ligt op 4600m. Nog behoorlijk wat klimmen dus. Eerst doorkruis je een vallei met papierbomen, beekjes en zichten op watervallen en bergen met gletsjers en sneeuw, waaronder de hoogste tropische berg van Peru: de Huascarán (6768m). Dan volgt de klim. Het pad zigzagt omhoog en is daardoor niet superstijl, maar door de hoogte heb je last van zuurstofgebrek. Gelukkig viel het op flink hijgen na wel mee en als Laguna 69 uiteindelijk voor je opdoemt, ben je alles direct vergeten: WAANZINNIG!!! Zó’n mooie kleur blauw, midden tussen de gletsjers, met een watervalletje op de achtergrond.

De test was dus meer dan geslaagd, ik kon niet wachten om ‘ smorgens wakker te worden tussen die bergen. Dus gingen we op zoek naar een touroperator voor Santa Cruz. Door het laagseizoen viel dat nog niet mee maar uiteindelijk liepen we een kantoortje binnen waar al twee mensen zaten die ook wilden en dus konden we de volgende dag vertrekken.

Toen we de volgende ochtend in het donker opgehaald werden en we nog half slapend in het busje stapten stond er ineens een mega camera op m’n gezicht. Huh, what’s going on?! Een Spaans reisprogramma! Gelukkig was het alleen voor de busreis want zij gingen een andere trek doen. Grappig om te zien hoe dat in zijn werk gaat, een kijkje achter de schermen. Vooral níet de andere toeristen filmen en vooral wél eten op straat kopen en doen alsof je al dagen onder de locals bent.

Goed, na 6 uur rijden door de meest indrukwekkende landschappen kwamen we bij het punt van vertrek. Een mini dorpje in the middle of nowhere. Onze bagage werd op de ezels geladen en we konden gaan lopen. De eerste dag was erg makkelijk, maar 3u lopen en weinig klimmen voordat we bij het prachtige kampeerplekje aankwamen. In de vallei, aan de rivier en tussen de koeien. Geen voorzieningen, gewoon plassen achter een steen en niet douchen (of in de rivier, maar die sloeg ik af met temperaturen rond t vriespunt). We waren allemaal een beetje nerveus voor de ijskoude nacht die zou komen maar met een dikke slaapzak, binnenzak, Thermo ondergoed en nog een laag kleding was het uiteindelijk niet de kou maar de harde grond die me wakker hield. Niet helemaal uitgerust dus aan de tweede, zwaarste dag begonnen. Vandaag gingen we de Punta Union beklimmen (4750m). Meteen na het ontbijt begonnen we met klimmen. Hoe hoger we kwamen, hoe slechter het met ademhalen ging en hoe moeilijker het was om het ene been voor het andere te zetten. Een van mijn reisgenootjes had een zakje cocabladeren bij en dit leek mij een goed moment om die dan maar te proberen. Een haffel cocabladeren in je wang en lopen maar. Het hielp echt, vooral voor je ademhaling. En dus stonden we eerder dan verwacht boven aan de top! Vanaf toen was het alleen nog naar beneden of vlak, wederom langs watervallen, lagunes en door besneeuwde bergtoppen. De derde dag hebben we 6 uur lang alleen maar vlak gelopen, het werd bijna saai maar gelukkig waren daar de geweldige uitzichten. Dag 4 was vroeg opstaan en 2 uur later al bij het eindpunt aankomen, vanwaar we nog een hele autotoch te gaan hadden naar Huaraz. Hoe goed het vervoer op de heenweg geregeld was (kwam het door die cameraman?), zo slecht was het op de terugweg. In een gammele bak met 2 slappen banden over de kronkelende bergweggetjes. Na 5 minuten nog een verrassing: onze tassen begonnen te praten. Ze hadden nog een persoon onder de bagage weten te proppen…

Eenmaal terug in Huaraz eindelijk heerlijk gedouched, maar nog geen bed voor de nacht. Die nacht gingen we namelijk met de nachtbus naar Lima. Maar daarover later meer!

De foto´s van Mancora stonden al bij het vorige bericht en die van Huaraz staan op Facebook.

 

Mijn locatie Miraflores, Lima, Peru.

4 gedachten over “Noord-Peru

  1. Monique

    Kimmie,

    Weer een mooi avontuur! Die schildpadden, woow gaaf zeg, ook vette foto’s op FB. Erg jammer van die bus:S, gelukkig was dat andere meisje relatief dichtbij. Je hebt al wat kilometers gemaakt zeg (per bus en ook lopend:|) Lijkt me echt super gaaf zo’n wandeling in the middle of nowhere, ook afzien haha maar daar krijg je gelukkig iets moois voor terug!

    Xx Veel plezier!!

  2. elli

    Ha Kim, wat een avonturen weer daar in de lokale bus: veel spannender dan Peruaanse carnavalsverhalen :-) En wat een prachtige tocht (en foto’s), we hebben weer genoten en zien uit naar het volgende avontuur.
    Besos y abrazos

  3. Martien en Marion

    Hoi Kim, weer een superleuk verhaal van je gelezen!
    Nogmaals, wat maak jij een geweldige tijd door in Zuid-Amerika!
    En die carnaval komt volgend jaar wel weer, wat jij allemaal meemaakt is duizend keer leuker!
    VEEL PLEZIER, en heel veel groetjes van ons xx
    Martien en Marion

  4. Christine van Spaanse les

    Ha, die Kim! Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk kan ik dan ook genieten van al je reisverhalen. Ik ben nog niet helemaal bijgelezen, maar ik sta versteld van jouw grote avontuur.
    Je bent een echte lefgozer: dat je deze reis in je eentje maakt! En de dingen die je onderneemt: petje af! Ik zou het je niet na hebben gedaan, ook niet toen ik jouw leeftijd had. Ik wens je een veilige voortzetting van je reis toe en dat je de juiste mensen op de juiste momenten mag tegen komen!
    Liefs,

Reacties plaatsen niet mogelijk.