Maandelijks archief: februari 2015

Ecuador

Ecuador stond op mijn “misschien” lijstje van waar ik heen zou gaan. Maar economisch gezien is er doorheen reizen een verstandigere keuze dan eroverheen vliegen, en zeker ook geen straf!

Ik had dus geen hoge verwachtingen, zou wel kijken wat het me bracht. Quito was bovenverwachting leuk. Meteen veel leuke mensen ontmoet in het hostel, de eerste avond met wat locals op stap geweest, veel van de mooie oude stad gezien, bezoekje gebracht aan “mitad del mundo” (het midden van de wereld, ik ben dus inmiddels op het zuidelijk halfrond aangekomen) en zelfs nog de president gezien met veel poespas eromheen. Fanfares, paardenshow, toespraken, protesten, en zo gaat dat schijnbaar iedere maandag.

Na Quito ben ik doorgereisd naar Latacunga, maar een paar uurtjes met de bus. Leuk klein stadje waar je vooral heengaat voor de omliggende natuur. Bijvoorbeeld de hoogste actieve vulkaan ter wereld; Cotopaxi. Slechts een paar meter kleiner dan de Kilimanjaro (maar Ecuador zelf ligt al heel hoog en daarom is de beklimming lang niet zo zwaar en lang). Toch had ik die even laten schieten door de horrorverhalen van mensen die hem probeerden te beklimmen maar geen van allen de top gehaald hadden door sneeuwstormen, hoogteziekte etc. Toen ik er was had er zelfs al twee weken niemand de top bereikt en gezien voorgaande ervaringen met vulkanen had ik dan ook niet de illusie dat het mij wel zou lukken. Maar gelukkig is daar ook Quilotoa, een kratermeer. Je kan hier gewoon de bus heen pakken en dan omlaag de krater inlopen (en uiteraard ook weer omhoog, ongeveer een uurtje klimmen, dus toch nog m’n beweging gehad). Daar ook meteen m’n eerste Alpaca gespot, als ik de verhalen moet geloven ga ik die nog heeeeel veel zien.

Daarna nog verder naar het zuiden gereisd, naar Baños. Ook een bergdorpje maar iets meer richting de jungle en daarom veel groener. Voor veel mensen een hoogtepunt door de vele activiteiten die je er kan doen, maar ik kwam er achter dat ik vort een beetje verwend ben. Canopy: heb ik al gedaan. Paragliden: heb ik al gedaan. Hotsprings: ook al geweest. Bungeejumpen: durf ik niet. Canyoning bleef nog over en zo liep ik op een dag dus van een paar watervallen naar beneden! Kan ik
dat ook weer afstrepen. Hotsprings zijn ook niet echt vervelend om vaker heen te gaan, dus daar nog een avondje gerelaxed en verder nog een dag mountainbikes gehuurd om naar wat watervallen te fietsen. De hele weg is downhill (gewoon verharde autoweg) en bij de laatste waterval kan je de bus terug pakken. Ideaal dus maar ook niet zo spannend allemaal. Ik verveelde me een beetje en toen heb ik mijn plan dan ook omgegooid. Ik zou eigenlijk daarna naar Montañita gaan, aan de kust. Maar dat zou 9u bussen zijn en alles wat je daar kunt doen is zonnen en feesten. Om daar vervolgens weer weg te komen moet je wéér een hele dag in de bus zitten. Dat is een feestje me niet waard. Ook Vilcabamba heb ik geschrapt, een schijnbaar hele mooie plek in de bergen, een van de paar plekken op de wereld waar de inwoners bovengemiddeld oud worden. Maar ook daar is weinig te doen dan relaxen.

Toen keek ik in mijn agenda en dacht ik heeeeeey het is bijna carnaval! Google open, “carnaval Peru”, eerste resultaat: het tweede grootste carnaval van Zuid-Amerika vindt plaats in Cajamarca, Peru. Kaart erbij gepakt en toen bleek dat Cajamarca noordelijk ligt, richting Ecuador, ben in meteen een slaapplek gaan zoeken. Veel was al vol maar ik heb nog een kamer voor twee nachten kunnen bemachtigen voor een redelijke prijs. En toen moest ik dus op stel en sprong naar Peru.

De volgende ochtend vanuit Baños de bus naar Cuenca gepakt, daar nog een dagje sightseeing gedaan. Een hele mooie stad, leuk om een dagje rond te lopen en bovendien het thuis van de Panama-hoed (ja, die komt dus uit Ecuador). Ook “even” de bus naar het busstation gepakt om de bus naar Peru te boeken. Wil ik teruggaan, stap ik in de verkeerde bus. Dus zo’n 1,5u door de buitenwijken van Cuenca gereden, even het toeristisch pad af zullen we maar zeggen..

En zo zat ik na 1,5 week Ecuador dus in de bus naar land nummer 7: Peru. Ik ben nu in Mancora, ook een surf/feestdorp, maar hier moest ik toch langs en bovendien begint het carnaval toch pas zaterdag. Nu dus weer even mijn bruine kleurtje bijwerken voor dat ik denk ik voor langere tijd weer de kou in ga.

 



Mijn locatie .

Medellin, Salento en Bogota

Vanuit Costeno dus met de nachtbus naar Medellin. 14 uur in een ijskoude bus, maar had ik al over het geweldige medicijn Dramamine verteld?! Eigenlijk een hele voorraad gehaald tegen zeeziek zijn, maar ze werken ook uitstekend als slaaptabletjes. Voor mij dus dubbel geweldig: en ik word niet wagenziek als we urenlang haarspeldbochten nemen en ik val als een blok in slaap. Maandagochtend dus helemaal uitgerust in Medellin aangekomen. Een aantal jaar geleden nog de gevaarlijkste stad ter wereld, nu echt een heerlijke stad om een paar dagen te verblijven. El Poblado is de buurt met alle hostels, bars en restaurants en daarnaast lekker schoon en hipster. Supergoede hostels voor een mooi prijsje en genoeg te doen in de stad.

Zo kan je met de cable car over de favella’s een berg op. Deze cable car is gebouwd om de arme mensen in de favella’s aansluiting te geven op het metronetwerk van Medellin. Echt top geregeld. Als je dan in de favella aankomt staan er drie megagrote zwarte rotsen die als bibliotheek fungeren. Ook dit is gebouwd om het leven in de favella’s te verbeteren: een plek waar mensen zich veilig voelen en waar ze kunnen lezen, studeren, werken etc. Medellin heeft nog veel meer van dit soort architectonische snufjes om de veiligheid in de stad te verbeteren. Er is bijvoorbeeld ook een plein wat voorheen veel te gevaarlijk was voor toeristen om heen te gaan. Daklozen, drugsverslaafden en daarmee gepaard veel geweld. Op dit plein hebben ze heel veel lange pilaren neergezet die als het donker is allemaal licht geven. Nu kan je met een gerust hard over het plein lopen. Echt interessant hoe de stad architectuur gebruikt om het leven van haar inwoners te verbeteren, voor geinteresseerden zeker de moeite waard om verder in te duiken!

Medellin is ook de stad van Escobar, een van de redenen (zo niet DE reden) dat de stad voorheen de onveiligste ter wereld was. De Escobar tour was dan ook zeker niet alleen sensatie zoeken maar vooral ook heel kritisch kijken naar wat er allemaal is gebeurd en wat dat nu nog voor effect heeft op de inwoners van de stad. Ook weer erg interessant, mede dankzij onze gids die ook op de huidige regering erg kritisch is (ze zei dingen als dat er nog steeds veel protesten in Colombia plaatsvinden maar dat wij dat niet weten omdat dat gecensureerd wordt door de regering en maakte kritische opmerkingen over het feit dat Colombia “the happiest country in the world” wordt genoemd).

2u rijden van Medellin ligt Guayacil. Voor zover ik begreep hebben ze het gebied gedeeltelijk onder water laten lopen om stroom op te wekken. Midden in het groene landschap staat daar ineens een heeeele grote zwarte rots, die je uiteraard kan beklimmen. Na 720 traptredes heb je een geweldig uitzicht. Niet uit te leggen, check de foto’s! Ook dit was dus weer een leuke dagtrip vanuit Medellin.

Vanuit Medellin de bus naar Salento gepakt. Mijn goede voornemen was zonder Dramamine, want het mag dan wel heel handig zijn, erg gezond kan dat goedje ook niet zijn. Maar Salento ligt middenin de bergen en de haarspeldbochten waren ongekend, dus na een uur toch maar een pilletje genomen. Begint net de vrouw naast mij te kosten, ik voelde het al opkomen maar dacht “de dramamine werkt bijna de dramamine werkt bijna” en heb het kotszakje zo gelukkig leeg weten te houden. Salento is een verademing na de stad! Een heel schattig bergdorpje, lekker rustig, geweldige uitzichten en hele lieve mensen. Ik waande me een echte local toen ik mijn All Stars wilde laten maken bij de schoenmaker. Ik kon de volgende dag terugkomen maar zijn winkel was dicht. Er was een huis dus ik daar op de deur kloppen (er was geen bel), Hola, Hola? Deed zijn heel oude kleine vrouw open, met mijn All Stars in de hand. Muchas gracias :-). In Salento heb ik ook eindelijk de koffietour gedaan die al vanaf Guatemala op mijn lijstje stond. Ook deze was pitoresk, bij een klein koffieboerderijtje beheerd door een oude man die daar met zijn familie woonden. Een uur lopen vanuit het dorp klopte we aan en kwam “Don Elias” naar buiten om ons een rondleiding over zijn koffieplantage te geven. Volledig in het Spaans, ik was met twee Argentijnen en na elke uitleg vroeg het oude mannetje heel schattig of ik het ook wel allemaal begrepen had. Alles ging daar ook volledig met de hand en aan het einde natuurlijk de verse koffie geproeft.

Maar waar Salento echt bekend om staat is de Valle de Cocora. Daar ging de volgende dag dus de reis naartoe. Alle jeeps die vanuit Salento gingen zaten al vol maar wij mochten 3 kwartier lang achter op de jeep staan. We gingen gewoon 80km per uur, zie je het al voor je in Nederland? Heerlijk afgekoeld dus aan de wandeling begonnen. In het hostel hadden we al klaplaarzen gekregen want het had de laatste tijd nogal geregend dus het zou veel door de modder sjokken zijn. Ik weet niet wat het is met mij en hikes, maar ook deze was zwaarder dan ik dacht. Als andere mensen zeggen “oh goed te doen hoor” denk ik meestal halverwege de berg ” @&^$& GOED TE DOEN!?”. Maargoed, uiteindelijk viel het allemaal toch wel mee, toen we halverwege waren hoefden we alleen nog maar af te dalen dus dan ben je aan het einde van de tocht de klim van het begin alweer vergeten. Niet geheel dankzij het GEWELDIGE uitzicht tijdens het laatste deel van de tocht. Metershoge palmbomen midden in het berglandschap waar de koeien gewoon tussendoor lopen. Check de foto’s!

Vanuit Salento door naar Bogota. Weer een lekker busritje door de bergen maar deze heb ik wel zonder dramamine overleefd :-). De bussen in Colombia zijn echt top trouwens, lekker ruim, MET Wi-Fi, films etc. Heel wat anders dan de chickenbusses in Centraal-Amerika! Van Bogota was ik daarentegen niet erg onder de indruk. Een megagrote stad met naar mijn mening weinig sfeer. We hebben een graffititour gedaan wat wel vet was, om ook de achterliggende verhaal achter alle graffiti te horen, zijn nog naar het goudmuseum geweest wat ook nog wel leuk was. Vooral indrukwekkend wat mensen honderden jaren geleden al konden (en hoeveel goud er op die plek ligt, niet normaal). Nog een middagje wezen shoppen en Monseratte op geweest voor de zonsondergang. Helaas was Bogota de laatste stop van Floor en Elyse en heb ik hen hier dus uitgezwaaid. Ik zelf vloog een dag later naar Quito, Ecuador, waar ik nu ben. Ik kreeg wel heel even heimwee toen ik in Quito landde RECHT naast het toestel van KLM, dat 5 min. eerder uit Amsterdam was geland.

Quito heeft me tot nu toe aangenaam verrast. Het voelt ook veel meer als Zuid-Amerika dan Colombia. Hier kom ik veel meer reizigers tegen die vanuit Argentinie, Chili, Bolivia en Peru komen (heel handig voor tips), in Colombia waren het nog meer reizigers die ook vanuit Centraal-Amerika kwamen. Inmiddels ook al mijn 6e land en ben ik al 5 maanden onderweg. Ben er zelf eigenlijk ook wel onder de indruk van… Meer over Ecuador in de volgende blog!



Mijn locatie .